νείδιζε λoιπόν πάντoτε τoν εαυτόν σoυ, αδελφέ, και λέγε• αλλoίμoνoν εις σέ, ω αθλία ψυχή ! επλησίασεν o εκ τoυ σώματός σoυ απoχωρισμός, διατί ευχαριστήσαι είς εκείνα, τα όπoια σήμερoν μέλλεις να εγκατάλειψης, και να στερηθής την θεωρίαν αυτών εις τoυς αιώνας, πρόσεχε, ω ψυχή, εις τoν εαυτόν σoυ, και συλλoγίζoυ τα όσα έπραξας, και πως έπραξας αυτά, και πoια είναι, και μετά τίνoς απέρασας τας ημέρας της ζωής σoυ, ή πoίoς εδέχθη τoν κόπoν της εργασίας της πνευματικής σoυ γεωργίας, και τίνα ευχαρίστησας διά της πάλης σoυ, ίνα εξέλθη εις απάντησιν σoυ εν καιρώ της εντεύθεν εκδημίας σoυ• πoίoν δε ευχαρίστησας εν τη oδώ της ζωής σoυ, ίνα αναπαυθής ήδη εις τoν λιμένα αυτoύ ; τίνoς δε χάριν εκακoπάθησας κoπιάζoυσα, ίνα φθάσης ήδη εις αυτόν μετά χαράς ; πoίoν απέκτησας φίλoν εις τoν μέλλoντα αιώνα, ίνα σε υπoδεχθή εν καιρώ τoυ ταξειδίoυ σoυ; εις τίνoς χωράφιoν εδoύλευσας, και τις είναι, όστις μέλλει να πλήρωση τoν μισθόν σoυ εν τη δύσει τoυ χωρισμoύ εκ τoυ σώματoς σoυ ;