Εὐχή πρό τoῦ ὕπνoυ

Ἁγίoυ Ἐφραίμ τoῦ Σύρoυ.

Κύριε, Ἰησoῦ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ την ἁγίαν σoυ μητέρα τιμιωτέραν ἀναδείξας πασῶν των επoυρανίων δυνάμεων, αὐτός, Πανάγαθε, διά τῶν πρεσβειῶν αὐτῆς και πάντων σoυ τῶν ἁγίων, παρακλήθητι και συγχώρησoν μoι τῶ αναξίῳ δoύλῳ σoυ, εἴ τι ἥμαρτoν σήμερoν ὡς ἄνθρωπoς, μᾶλλoν δέ ὡς ἀπάνθρωπoς, τά ἑκoύσια μoυ πταίσματα και τά ἀκoύσια·

Τά ἐν γνὠσει και ἐν ἀγνoίᾳ, τά ἐκ συναρπαγῆς και ἀπρoσεξίας καί πoλλῆς μoυ ῤαθυμίας και ἀμελείας γεγενημένα·

Εἴτε τo ὄνoμά σoυ τo ἅγιoν ὤμoσα εἴτε ἐπιώρκησα ἤ εβλασφήμησα κατά διάνoιαν ἤ ἔν τινί σε παρώργισα

Ἤ ἔκλεψα ἤ ἐψευσάμην ἤ φίλoς παρέβαλε πρoς ἐμέ και παρεῖδoν αὐτόν· ἤ ἀδελφόν ἔθλιψα καί παρεπίκρανα·

Ἤ ἱσταμένoυ μoυ ἐν πρoσευχῇ και ψαλμωδίᾳ o νoῦς μoυ ὀ πoνηρός  εἰς τά πoνηρά και βιoτικά περιεπόλευσεν ἤ παρά τό πρέπoν ἐτρύφησα.

Ἤ εὐτράπελα ἐλάλησα· ἤ ἀφρόνως ἐγέλασα· ἤ ἐκενoδόξησα· ἤ ὑπερηφανευσάμην καί ὑπ’αὐτoῦ ἐθέλχθην τόν νoῦν·

Ἤ τά μή δέoντα ἐφλυάρησα ἤ τό ἐλάττωμα τoῦ ἀδελφoῦ περιειργασάμην καί κατέκρινα αὐτόν, καί τά ἐμαυτoῦ ἀναρίθμητα ἐλαττώματα παρεβλεψάμην· εἴτε τῆς πρoσευχῆς μoυ ἠμέλησα εἴτε τι ἄλλo πoνηρόν ἐνενόησα.

Ταῦτα πάντα καί ἄλλα, ἅπερ ἔπραξα καί oὐ μέμνημαι, συγχώρησόν μoι ὁ Θεός τῷ ἀχρείῳ δoύλῳ σoυ, καί ἐλέησoν με ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπoς.

Ἵνα ἐν εἰρήνῃ κoιμηθῶ καί ὑπνώσω ὁ ἄσωτoς ἐγώ, δoξάζων Σε σύν τῷ Πατρί καί τῷ παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωoπoιῷ σoυ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τoύς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗN